Ρυπαίνεις τη δημόσια σφαίρα πανομοιότυπα με τους Σαμαροβενιζέλους, ψηφίζεις μέτρα που εκείνοι δεν θα τολμούσαν να διανοηθούν ούτε στα απονήρευτα ενύπνιά τους, βυθίζεις την κοινωνία στην άβυσσο ειδεχθών μνημονίων και, πατώντας επί πτωμάτων, κομπορρημονείς ότι κομίζεις τάχα μου μια ανάπτυξη να – μετά συγχωρήσεως –, προγραμματίζεις και διαρκώς αναβάλλεις το ραντεβού με τις πολύφερνες αγορές, μέσω του οποίου θα τις κατακτήσεις δήθεν διά παντός, ώστε να πέφτουν με τεμενάδες να σου φιλούν τα πόδια ικετεύοντας «σκίσε με ν’ αλλάξω ράφτη, πασά μου». Οταν η όψη του τέρατος δεν σε ενοχλεί πια, φοβούμαι ότι έχεις αρχίσει να του μοιάζεις κι ακόμα χειρότερα πως κοιτάζεις τη μεταλλαγμένη φάτσα σου στον καθρέφτη με φιλαρέσκεια.
Ζουν σε γυάλα με παραμορφωτικά κάτοπτρα οι ένοικοι του κυβερνητικού μεγάρου, σε παράλληλο Σύμπαν που δεν εφάπτεται με την πραγματικότητα. Εκλαμβάνουν τον ολισθηρό τους κατήφορο ως κοπιαστική ανηφόρα, αυτοθαυμάζονται για την ταχύτητα που αναπτύσσουν προς την οροφή δίχως να συναισθάνονται πως κατρακυλούν ολοταχώς προς τον πάτο, τα ρυπαρά ιζήματα του οποίου τους έχουν στιγματίσει ανεξίτηλα. Τα ίδια και τα ίδια….Μας πνίξαν τα σκατά….

Advertisements